recenzja

Iniemamocni

Odydoz

Wyobraźcie sobie pogodę drugiego zimowego dnia. Tak, tak; mróz, wiatr, na dworzu pełno twardego błota i zmieszanego z nim śniegu oraz kazłuż pełnych brązowoczarnej brei pokrytej cienkim lodem. Tak, w taki dzień aż się chce w domu zostać. Jednak w ten dzień wielu smiałków odważyło się rzucić wyzwanie pogodzie i na przekór trudom codziennego życia udać sie w podróz dwoma autobusami pełnymi osadzonego na podłodze błota i napisów czarnym markerem na siedzeniach. Po co, ach, po co ktoś zdecydował sie na tak niebezpieczna tułaczkę poprzez ocean szarych bloków i ulice pełne rozwścieczonych kierowców spieszących się do pracy? Żeby pójśc do kina na najnowszy film wytwórni Disney Pixar "Iniemamocni" (The Incredibles).

Pierwsza reklamę tego ciekawie zapowiadającego się filmu animowanego ujżałem przy okazji wycieczki do kina na "Gdzie jest Nemo?", czyli na długo przed premierą "Looney Tunes znowu w akcji", "Harry'ego Potera i Więźnia Azkabanu", "Shreka 2" i "Rybek z Ferajny". Nie wiem, czy ktokolwiek wybierający sie co jakiś czas do kina na filmy dziecięce lub familijne nie widział spotu przedstawiającego suberbohatera z nadwagą, któremu w uwalnianiu swiata od zła przeszkadza brzuch i za krótki pasek? No własnie. Widzieli go chyba wszyscy, a reakcje nań były różne. Jedni ądzili, że "nędza", inni że "wyczesane". Mnie się spodobał i zachęcił do cierpliwego czekania na premiere filmu. Nie wiedziałem, jak długo mi przyjdzie czekać. Premiera miała miejsce 19 listopada. Doczekałem się, na film poszedłem. I mogę z czystym sumieniem powiedziec: warto było.

Ku mojemu zaskoczeniu, w kasie nie byo w ogóle kolejki. Mimo to sala była pełna. Tradycyjnie przed filmem wyświetlane były reklamy - wśród nich standardowo reklamy filmów, które wzglednie niedługo wejda na ekrany polskich kin. Ku mojemu wielkiemu zaskoczeniu - i zaskoczeniu mojego brata - nie było reklamy ekspresu polarnego. Za to miałem przyjemność obejrzeć rekalmy dwóch świetnie zapowiadających sie filmów - "Seria Niefortunnych Zdarzeń" i coś o jakimś egipskim skarbie. Były także rekalmy dwóch kolejnych filmów animowanych - jeden Pixara, drugi Dreamworks. O ile ten Pixara (nie pamiętam tytułu, ale przypomniał mi recenzowana w poprzednim numerze przez Avistacke grę Putt-Putt, gdyż tym razem bohaterami były samochody - czego to Pixar nie wymyśli!) zapowiadał sie całkiem nieźle, to już film Dreamworks zapowiada sie na gniota - tytuł jego to "Roboty" i tradycyjnie cała sala przy nim ryła ze smiechu, podczas kiedy ja i mój brat z zażenowaniem oczekiwalismy jej końca. W końcu zaczęła sie krótka kreskówka, będąca juz standardowo preludium do filmu właściwego, którą od jakiegos czasu Pixar regularnie umieszcza przed filmem. No i w końcu się zaczął.

Zamiast psuć wam niespodziankę opisująć pierwsze momenty filmu, przejdę tradycyjnie do opisu fabuły. Opowiada on o Bobie, obdarzonym niezwykłą siłą byłym superbohaterze, który niegdyś ratował świat przed złoczyńcami, teraz zas mieszka z żoną Heleną (pseudonim - Elasatyna, potrafi rozciągac się jak lateks) i trójka dzieci - potrafiącym poruszac sie z predkością swiatła Maxem, z potrafiąca znikać i wytwarzać wokół siebie pole energetyczne Violą oraz nie posiadającym żadnych mocy (ale czy aby na pewno?) niemowlakiem (nie pamiętam jego imienia :)). Bob pracuje jako agent ubezpieczeniowy w wielkiej firmie. Czemu nie jako obrońca obywateli? Z prostego powodu, po pewnym czasie okazało sie, że on i cała reszta superbohaterów bardziej szkodzą niż pomagają. Obciążony pozwaniami do sądu przez niewdzięcznych mieszkańców Ameryki, Bob zmuszony został zmienic zawód i nie wolno mu używac swoch nadludzkich umiejętności. Nie bardzo mu jednak pasuje takie życie, więc w każdy czwartek pod pretekstem pójścia nabilard wymyga się z domu, żeby razem ze swoim przyjecielem, Lucjanem (Mrożonem - nie trudno odgadnąc jego nadludzkiej umiejętności) wybawiać ludzi z opresji. Jednak to mu nie wystarczy - chce zupełnie powrócic do zawodu i skończyc z anonimowością. Nagle nieoczekiwanie przydarza mu się okazja - białowłosa Mirage daje mu zadanie - zlikwidowanie robota siedzącego gdzies w amazońskiej dżungli. Okazuje sie, że to początek intrygi stworzonej przez byłego fana Boba - który w dzieciństwie chciał byc taki jak Bob, jednak w końcu spojrzał prawdzie w oczy - Bob zwyczjnie go nieznosił. Po latach postanowił się na nim zemścić...

Tradycyjnie, grafika filmu stoi na bardzo wysokim poziomie - i jak zwykle jest jeszcze lepsza niż w "Gdzie jest Nemo?" - na pewno kolejny film Pixara znowu ją pobije. Muzyka taka, jaka powinna być - dynamiczna i nasuwająca skojarzenia z motywem głównym "Mission Impossible". Dubbing- rewelacja, w roli Boba - Franek Ki... znaczy się Piotr Fronczewski, jeden z moich ulubionych polskich aktorów, reszta mniej znana. Humor - taki, jaki powinien być, myslę, że smieszniejszy niż w "Gdzie jest Nemo?", ale spora częśc filmu to walki rodem ze "Spider-Mana 2", więc w tych momentach zazwyczaj humoru brakuje. W sumie... czyż mogę cos więcej napisać? Jeden z widzów po filmie powiedział "Podobało mi się. Nie było superśmieszne, ale szybkie". Taki jest własnie film. Doskonale sie przy nim bawiłem i nie mam pojecia, czemu "Polityka" go tak nisko oceniła. Film był swietny i polecam go wszystkim. najlepszy film Pixara jaki widziałem.

Ocena: 10
Reżyseria: Brad Bird
Dubbing: Piotr Fronczewski, Dorota Segda, Karolina Gruszka, Filip Radkiewicz, Piotr Adamczyk.