Zacznijmy od samego początku. Stary czarnoksiężnik (a może demon) Sordid potrzebuje Szymona do sfinalizowania jakiegoś straszliwego dzieła, dlatego wysyła na ziemię tajemniczą szafę, która ma być biletem w jedną stronę dla sympatycznego Szymka. Ten, pchany wrodzoną ciekawością i głupotą włazi do niej i zostaje przeniesiony, na nieszczęście Sordida, nie do jego laboratorium, ale przed domostwo maga Calypso – coś z nawigacją poszło nie tak.
Szymona zadaniem będzie odnalezienie sposobu na wydostanie się z baśniowej krainy z powrotem do domu na Ziemię. Sordid chce jak najszybciej schwytać Szymona. Kto pierwszy dopnie swego? Cóż, z pewnością akcja gry na to pytanie odpowie.
Gra powstała w ok. 1995 roku. Jak zapewne domyślacie się grafika nie jest na bardzo dobrym poziomie. Ale to nie jest najważniejsze! Pamiętam kiedy miałem jeszcze C-64, nie mogłem oderwać się od wielu gier. Teraz już mało takich jest, ale dla wielu z graczy liczy się tylko wspaniała grafika. Simon The Sorcerer 2 jest grą o wysokiej grywalności (przynajmniej wg mnie). Nawet największy ponurak powinien się uśmiać słysząc niektóre teksty z gry, np. w warowni trzech misiów. Przyjemność słyszenia dialogów pomiędzy nimi zostawiam Wam. W grze możemy natknąć się na postacie z wielu bajek m.in. wspomniane trzy misie i księżniczka na ziarnku grochu. Gra została wydana w polskiej wersji językowej. Dźwięki są dosyć przyjazne dla ucha, lecz nie spodziewajcie się cudów. W grze występuje polska ścieżka dźwiękowa. Nie jest za krótka lecz w sam raz. Podczas przechodzenia kolejnych etapów gry możemy natknąć się na różne łamigłówki.
Ogólnie Simon The Sorcerer 2 jest dobrą i zabawną grą. Polecam ją zarówno młodym jak i starszym graczom. Co tu więcej pisać! Przekonajcie się sami!!!
Plusy
- humor
- pomysł
- spolszczenie
Minusy
- może dla niektórych grafika
Ocena
7
